برنامه هفتگی وبلاگ سید به مناسبت ماه مبارک رمضان:

انشالله بتونیم از این ایام الله استفاده کنیم و دست پُر از مهمانی خدا برگردیم...

نام: فاطمه (نام اصلي ايشان احتمالا فاطمه بوده است زيرا نام رقيه در كتب تاريخي به عنوان فرزند امام حسين كمتر به چشم ميخورد و امام حسين عليه السلام به علت علاقه زيادي كه به مادرش داشت نام دخترانش را ميگذاشتند)

القاب:  رقيه (از نظر لغوی از ارتقاء به معني بالا رفتن و صعود بر گرفته شده است. به معني افسون هم بوده يعني دعا و جادو براي شفا گاهي هم براي ضرر رساندن به کسي که اين کار را انجام میداده ميگفتند رجل رقاء يا رجل راقيه يا امراة راقية که قبل از اسلام هم بود و بيشتر براي درمان بيماري نزد پيامبران بني اسرائيل به خصوص حضرت سليمان ولي بعدها در جهات بد استفاده با ظهور اسلام استفاده از رقيه در جهت ضرر رساندن حرام اعلام شد. ائمه خودشان داراي رقيه بودند مثلا روايت هست جبرئيل رقيه اي به رسول الله داد: بسم الله ارقيک من کل عين حاسد الله يشفيک)

کنيه: ام کلثوم و ام الحسن

پدر: حسین(ع) (بن علی (ع))

مادر: ام اسحاق (پيش تر همسر امام حسن بوده وبه وصيت ايشان بعد از شهادت امام حسن به عقد امام حسين در امده بودند مادر حضرت رقيه از زنان با فضيلت وبزرگوار اسلام به شمار ميايند و لقب ايشان بنت طلحه بوده است مادر بزرگوار حضرت رقيه قبل ازحادثه عاشورا از دنيا رفته بود.)

تاريخ ولادت: به روایتی سال پنجاه و هفت هجری قمری

محل ولادت: مدینه

تعداد برادران و خواهران: : به روايتي 4 برادر و 1 خواهر (علي اکبر فرزند حضرت ليلا متولد يازده شعبان سال سي و سه هجري. شبيه ترين شخص به پيامبر. در روايات آمده که ايشان ازدواج کرده و داراي دو فرزند بودند. وي در دهم محرم سال شصت و يک هجري در 27 سالگي به شهادت رسيد- علي اصغر فرزند حضرت رباب متولد دهم رجب سال شصت هجري.ايشان در دهم محرم سال شصت و يک هجري در شش ماهگي به تير سه شعبه حرمله بن کاهل اسدي به شهادت رسيدند- علي فرزند حضرت شهربانو متولد پنجم شعبان سال سي و هشت هجري. ايشان در بيست و پنجم سال نود و چهار هجري با مسموميت زهر به شهادت رسيدند- سکينه فرزند حضرت رباب که در پنجم ربيع الاول سال يکصد وهفده هجري در مدينه رحلت کردند-  محسن فرزند قضاعيه که در کودکي فوت شدند )

مدت عمر: از 3 تا 5 سال نوشته اند

تاريخ شهادت: 5 صفر سال 61 هجرى قمرى

محل دفن: شام (خرابه قصر یزید بن معاویه)

نکاتي درباره ي آن حضرت:

تازه به دنیا امده بود که مادرش از دنیا رفت و در دامن پر مهر عمه اش زینب(س) و پدر بزرگوارش امام حسین(ع) پرورش یافت. سه یا پنج سال بیشتر نداشت که همراه کاروان سیدالشهداء به کربلا رفت و تمامی سختی ها را متحمل گشت. ظهر عاشورا به عادت همیشگی منتظر بابا بود، ولی پس از مدتی، شمر وارد خیمه شد و رقیه علیهاالسلام را کنار سجاده پدر دید که سراغ او را می‏گرفت، آن ملعون نیز جواب این سؤال را با سیلی محکمی که به صورت کوچک او نواخت، پاسخ گفت. بعد از واقعه عاشورا با اسیران به شام آورده شد. در بین راه که سختی و مشکلات بر رقیه کوچک فشار آورده بود، شروع به گریه و ناله کرد. یکی از دشمنان چون آن فریاد و ضجه را شنید، به رقیه علیهاالسلام گفت: ای کنیز، ساکت باش؛ زیرا این با گریه تو ناراحت میشوم. آن حضرت بیشتر اشک ریخت، بار دیگر آن نامرد گفت: ای دختر خارجی، ساکت باش. حرف‏های زجر دهنده آن مرد، قلب رقیه علیهاالسلام را شکست، رو به سر پدر فرمود: ای پدر! تو را از روی ستم و دشمنی کشتند و نام خارجی را هم بر تو گذاردند، پس از این جمله‏ها، آن دشمن خدا، غضب کرد و با عصبانیت رقیه را از روی شتر بر زمین انداخت.بعد از ورود اهل بیت امام حسین علیه‏السلام به شام، آنان را در خرابه‏ای نزدیک کاخ سبز یزید جای دادند. روزها آفتاب و شب‏ها، سرما به شدت آنان را اذیت می‏کرد. علاوه بر آن، نگاه مردم شام که به تماشای خرابه نشینان می‏آمدند، داغی جان سوز بود. روزی حضرت رقیه علیهاالسلام ، به جمع شامیان که در حال برگشتن به خانه‏های خود بودند، اشاره کرد و ناله‏ای دردناک از دل برآورد و به عمه‏اش گفت: ای عمه، اینان کجا می‏روند؟ آن حضرت فرمود: ای نور چشمم اینان ره‏سپار خانه و کاشانه خود هستند. رقیه گفت: عمه جان مگر ما خانه نداریم، و زینب علیهاالسلام فرمود: نه، ما در این جا غریبه هستیم و خانه‏ای نداریم، خانه ما در مدینه است. با شنیدن این سخن، صدای ناله و گریه رقیه بلند شد.سختی‏های اسارت، رقیه علیهاالسلام را به شدت می‏رنجاند و او یک‏سره بهانه بابا را می‏گرفت، شبی در خرابه شام و در خواب، پدر را دید، چون از خواب برخاست و چشم گشود، خود را در خرابه یافت و از پدر نشانی ندید. از عمه سراغ پدر را گرفت و زینب علیهاالسلام بسیار گریه کرد و رقیه علیهاالسلام نیز با عمه گریست. آن شب باز صدای عزاداری زنان اهل بیت بلند شد؛ مجلسی که نوحه سرایش رقیه علیهاالسلام بود. از سر و صدای اهل بیت، یزید از خواب بیدار شد و پرسید چه خبر است؟ به او خبر دادند که کودکی سراغ پدرش را گرفته است. یزید دستوری داد، سر پدرش را برای او ببرند.این دستور یزید نشان از رذالت و شقاوت طینت او بود و برگی دیگر از دفتر مظلومیت‏های بی‏شمار اهل بیت را گشود.وقتی به دستور یزید، سر پدر را برای رقیه علیهاالسلام آوردند، رقیه سر را در بغل گرفت و عقده‏های دل را باز کرد و هر چه می‏خواست با سر بابا گفت. آن شب رقیه علیهاالسلام ، گم شده خود را یافته بود، اما بی‏نوازش و آغوش گرم. پس لب‏هایش را بر لب‏های بابا گذاشت و آن قدر گریست تا جان به جان آفرین تسلیم کرد. پشت خمیده زینب علیهاالسلام شکست، رو به سر برادر فرمود: آغوش بگشا که امانتت را باز گرداندم. دیگر کسی ناله‏های شبانه رقیه علیهاالسلام را در فراق پدر نشنید.

گوشه اي از فرمايشات درباره آن حضرت:

یکی از افراد سپاه یزید میگوید:من در میان دو صف لشکر ایستاده بودم، دیدم کودکی از حرم امام حسین علیه‏السلام بیرون آمد، دوان دوان خود را به امام رسانید، دامن آن حضرت را گرفت و گفت: ای پدر، به من نگاه کن! من تشنه‏ام. این تقاضای جان سوز آن دختر تشنه کام و شیرین زبان، چون نمکی بر زخم‏های دل امام بود و او را منقلب کرد، بی‏اختیار اشک از چشمان اباعبداللّه‏ علیه‏السلام جاری گردید و با چشمی اشک بار فرمود: «دخترم، رقیه! خداوند تو را سیراب کند؛ زیرا او وکیل و پناه‏گاه من است.» پس دست کودک را گرفت و او را به خیمه آورد و او را به خواهرانش سپرد و به میدان برگشت.

داستان تعمیر سنگ قبر حضرت:

عالم بزرگوار مرحوم ملّا محمّد هاشم خراساني مي نويسد: عالم جليل شيخ محمّد علي شامي كه از جمله‌ علماء نجف اشرف مي باشد به حقير فرمود: جدّ امّي من جناب آقا سيّد ابراهيم دمشقي كه نَسَبَش به مرتضي علم الهدي منتهي مي شد، و سنّ شريفش بيش از 90سال بود، سه دختر داشت و اولاد پسر نداشت. شبي دختر بزرگ ايشان حضرت رقيّه دختر امام حسين (ع) را درخواب ديد كه فرمودند:‌به پدرت بگو: به والي بگويد: ميان لحد و جسد من آب افتاده، و بدن من در اذيّت است، بيايد قبر و لحد مرا تعمير كند. دختر به سيد عرض كرد، ولي سيد از ترس اهل تسنّن به خواب اعتنا ننمود. شب دوم دختر وسطي سيد همين خواب را ديد و به پدر گفت، ترتيب اثري نداد. شب سوم دختر كوچك سيد همين خواب را ديد و به پدر گفت، باز ترتيب اثري نداد. شب چهارم خود سيد حضرت رقيّه را در خواب ديد كه به طريق عتاب فرمودند:‌چرا والي را خبر دار نكردي؟ سيد بيدار شد،‌صبح نزد والي شام رفت و خوابش را گفت. والي به علماء و صلحاء شام از شيعه و سنّي امر كرد كه غسل كنند و لباسهاي پاكيزه بپوشند، به دست هر كس قفل درب حرم مطهر باز شد، همان كس برود و قبر مقدّس او را نبش كند، جسد را بيرون آورد تا قبر را تعمير كنند. قفل به دست هيچكس باز نشد، مگر به دست مرحوم سيد و کلنگ هيچ کسي بر قبر اثر نکرد جز مرحوم سيد، حرم را خلوت كردند، لحد را شكافتند، ديدند بدن نازنين مخدّره ميان لحد و كفن صحيح وسالم است، لكن آب زيادي ميان لحد جمع شده است. سيد بدن شريف را از ميان لحد بيرون آورد و بر روي زانوي خود نهاد، وسه روز بدين گونه بالاي زانوي خود نگهداشت و گريه مي كرد تا اينكه قبر آن بي بي را تعمير كردند. وقت نماز كه مي شد سيد بدن مخدّره را بالاي چيز پاكيزه مي گذاشت. و بعد از نماز دوباره بر زانو مي گذاشت ، تا اينكه ازتعمير قبر و لحد فارغ شدند و سيد بدن را دفن كرد. از معجزه اين مخدّره اين بود كه سيد در اين سه روز احتياج به غذا و آب و تجديد وضو پيدا نكرد. و چون خواست او را دفن كند دعا كرد كه خداوند پسري به او عطا فرمايد. دعاي سيد به اجابت رسيد و درسن پيري خداوند پسري به او لطف فرمود، نام او را سيد مصطفي گذاشت. آنگاه والي واقعه را به سلطان عبدالحميد عثماني نوشت، او هم توليت زينبيه و مرقد شريف حضرت رقيه و ام كلثوم و سكينه را به او واگذار نمود اين قضيه در حدود سال هزارودويست و هشتاد هجري بوده است. در «معالي» اين قضيه را مجملاً نقل كرده و در آخر اضافه فرموده است:«آن سيد جليل وارد قبر شد و پارچه اي بر او پيچيد و او را خارج نمود ،‌دختر كوچكي بود كه هنوز به سن بلوغ نرسيده ، و پشت شريفش از زيادي ضرب مجروح بود»

شعری از استاد حاج غلامرضا عینی فرد حک شده در حرم حضرت:

زائرين قبر من اين شـام عـبرتخانـه اسـت

مدفنم آباد و قصر دشـمنم ويـرانه اسـت

دخترى بودم سه سـاله دستــگير وبى پـدر

مرغ بى بـال و پرى را اين قفس كاشانه است

داشتم من بسترى از خاك و بالينى زخـشت

همچو مرغى كو بسا محروم از آب و دانه است

تكيه مى زد او به تخت سلطنت با كبر و وجـد

اين تكبر ظالمـان را عـادت روزانـه اسـت

بر تن رنجور مـن شد كهنـه پيراهـن كـفن

پر شكسته بلبلى را ايـن خــرابه لانه است

محو شد آثـار او تـابنـده شـد آثـار مـن

ذلت او عـزت من هـر دو جـاويدانه است

پیش از این در کنفرانسهای وبلاگ سید درباره حضرت رقیه (س)

و ابعاد شخصیتی و زندگانی ایشان کنفرانسهایی برقرار گردیده

خانم فقط برا یه نیم نگاه تو و بس:

پنجشنبه شب ۲۹ شهریور ماه کنفرانس ویژه سید

عشق تو در ضمیرم به زلف تو اسیرم              غلام زرخریدم نذر چشات بمیرم

دوستش دارم یه عالمه دختر پادشاهمه             گداییه در شما کار هزار تا حاتمه

                             هزار تا حاتمم کمه کار تموم عالَمه

اگرچه شهره هستم به درد بی نوایی                به قالی سلیمان ندارم اعتنایی

چرا که من غبار قالی روضه هاتم                   غلام حلقه گوش و نوکر نو کراتم

دل دیوونه من جز تو طلب نداره                     بذار پاتو رو چشمام نگن صاحب نداره

اگه عشقت نباشه همه دنیا حقیره                    بمیره هرکی میخواد تو رو از من بگیره

فخرم اینه تو دنیا که دلم برا رقیه ست              سبب خلقت من گفتن یا رقیه ست

الهی در همه عمر سگ خونت بمونم               اسیر و دل سپرده فقط از تو بخونم

همه عالم بدونن بی رقیه حقیرم                      اسیر غصه وغم بی رقیه میمیرم

سید امروز سی و هفتمین ماهگرد رفتنته... دل منم خیلی گرفته... حس بدی دارم... یه مدتیه دیگه مثل قبل نیستی باهام... بی بی معصومه هم انگار دیگه نگاهم نمیکنه... هفته پیش شهزاده علی اکبر ردم کرد گفتم نه ردم نکرده حکمتی بوده... بعدش آقا صاحب الزمان دعوتمو پس گرفت گفتم اشکالی نداره اگه من میرفتم جا برا خوبا تنگ میشد... ولی اگه این هفته رقیه خاتونم دستمو نگیره دیگه... دیگه دق میکنم سید... این روزا برا من سرنوشت سازه... سید کمکم کن تا بتونم دلمو جمع و جور کنم... مگه یکی بد شد باید بیرونش کرد، باید محلش نداد، باید ولش کرد، باید دعوتش نکرد، باید بدی رو با بدی جواب داد؟... لابد میگی: "چیزی که عوض داره گله نداره، نبخشیدی حالا بخشیده نمیشی"... خودت که از ته دلم خبر داری با مرام پس نکنه این حرفو بزنی... این روزا وقت این زیر و رو کشیدنا نیست سید... واسطه شو حداقل رقیه خاتون ردم نکنه... میدونی که من به اونایی که باید اعتقاد درست و حسابی ندارم ولی به یه چیزایی بدجور اعتقاد دارم... منو از یه جای گندی آوردین گذاشتین وسط بهشت ازم توقع امتحان پس دادن نداشته باشین... هنوز خیلی مونده تا این حرفا... هنوز باید لقمه برام بگیرین، هنوز باید تاتی تاتی رام ببرین، هنوز باید خیلی چیزا یاد بگیرم... الان موقع ندونم کاری من نیست سید... نذار قسم بدم... سید نذار بشکنم...

*توجه! توجه! توجه!*

کتاب ذاکر افلاکی

عزیزانی که خواهان تهیه مجله عکس سید و

مجموعه سی دی های بیت الاحزان با قیمت پخش هستید

شماره تماس ، آدرس کامل ، کدپُستی ، نام و فامیل خود

را در قسمت نظرات برای من بگذارید

و

عزیزانی که خواهان کتاب ذاکر افلاکی هستید

با توجه به اینکه چاپ اول کتاب ویژه سالگرد سید بود

 و تعداد کمی از آن مانده خواهشمندم منتظر چاپ دوم

به زودی با کمی تغییرات و پخش در سراسر کشور باشید

حماسه از چشمهاي تو آغاز ميشود در روزي داغ و خون‏آلود. رشادت يعني «تو»؛ وقتي که در رکاب پدر، تار و پود حادثه را شمشير زدي. امروز مي‏آيي؛ عَلَم عشق بر دوشت، با نشانه‏اي از آن سوي آسمان، و زمين با خنده‏هاي نخستينت، شکفتن آغاز ميکند.در وجودت تکه‏اي از بهشت جا مانده است؛ آن گونه که از چشمانت عطر ياسي عجيب ميتراود.روشناي چهره‏ات با اُفقهاي دور و درخشان نسبت دارد. ريشه‏ات از مقدمترين رودخانه آب ميخورد. نخلها، پيش قامتت کوچک مينمايند، اي بزرگِ دوست داشتني!نامت از دهان زمين نميفتد. آزادگي، دوست ديرينه تو، خورشيد، همبازي کودکي‏ات و عشق، همسفره هميشگي توست. قبايل عرب از گندمزار شجاعت تو نان ميخورند. بر اسب که مينشيني، باراني از ستاره باريدن ميگيرد.مهتاب، امواج نگاه توست که بر دامن آسمان ميريزد.تو علي اکبري؛ علوي سيرت و محمّدي صورت. آئينت جوانمردي ست. صدايت، لرزه بر اندام آنان مي‏اندازد که نفسهاي شيعه را بريده بريده ميخواهند. در آغوش باران زاده شده‏اي و از سينه بهار، شير نوشيده‏اي. از عشيره گل سرخي و از تبار آفتاب. کوهستانها، هواي پاک نفسهايت را به عاريت گرفته‏اند. شاعرانه‏ترين واژه‏ها، شعر بلند حماسه‏ات را سرودن نميتوانند. محرم در محرم تصوير تابناک توست که بر صفحه خونرنگ عاشورا ميدرخشد.لبهاي ترک خورده‏ات، سالهاست فرات را سر در گريبان نگه داشته است. صفحات آن ظهر سرخ را که ورق ميزنم، ردّ نگاه‏هاي پر هيبت توست که بر جا ميخکوبم ميکند. تو ارديبهشت فصل‏هاي جهاني. مروز مي‏آيي و ما فانوسهاي عاشقي در دست، ميلاد خجسته‏ات را نور ميپاشيم.مي‏آيي و چکاوکان روشني، روز آمدنت را به ترانه مينشينند و رودهاي زمين، بهار آمدنت را آواز ميخوانند.

من غنچه تكبير لبهاي حسينم                         

من يوسف كنعان زيباي حسينم

چون خال سبز هاشمي دارم به صورت           

من نكهت شب بوي گلهاي حسينم

دارم به چهره نور سبز فاطميه                    

من خط و خال روي سيماي حسينم

اي اهل عالم من نواي نينوايم                       

چون كه اذان گوي مصلاي حسينم

در خلق خلق و منطق و خيبر گشائي                   

گلواژه دست تولّاي حسينم

چون ذوالفقار حيدري دارم به دستم             

 در صحنه ميدان علي را ناز شستم

من شير سرخ بيشه هاي كربلايم                         

من لافتاي حيدر خيبر گشايم

اي اهل عالم من اذان گوي حسينم                   

چون رفته تا اوج فلك موج صدايم

شمع حسیني را من پروانه بودم           

خوشگل ترين پروانه از پروانه هايم

من نسخه پيچ اشك درمانگاه عشقم               

من مهر هر نسخه در دارالشفايم

جدم علي حلال كل مشكلات است                 

من هم علي اكبر مشكل گشايم

***کنفرانسها به دلایل مربوط به

حضور بچه ها در کنفرانس

اول مرداد تعطیل گردید***

*قابل توجه دوستان، هیئات و موسسات فرهنگی*

عزیزانی که خواهان تهیه مجله عکس سید و

مجموعه سی دی های بیت الاحزان با قیمت پخش هستند

یا در قسمت نظرات با بنده هماهنگ کنند

و یا با موسسه نرم افزاری کریمه(۰۹۱۲۲۵۲۷۲۹۸)تماس بگیرند

عزیزانی که خواهان کتاب ذاکر افلاکی هستند

در قسمت نظرات با بنده هماهنگ کنند که برایشان پُست کنم

با توجه به اینکه چاپ اول کتاب ویژه سالگرد سید بود

 و تعداد کمی از آن مانده مژده چاپ دوم با کمی تغییرات

و پخش در سراسر کشور را به شما عزیزان میدهم

نام: آمنه یا امیمه

القاب: سکینه، خیرة النسوان

پدر: حسین (بن علی بن ابیطالب)

مادر: رباب (بنت امرء القیس)

تاريخ ولادت: به روایتی سال 48 یا 51 هجری قمری

محل ولادت: مدینه

تعداد برادران و خواهران: به روايتي 4 برادر و 1 خواهر (علي اکبر فرزند حضرت ليلا متولد يازده شعبان سال سي و سه هجري. شبيه ترين شخص به پيامبر. در روايات آمده که ايشان ازدواج کرده و داراي دو فرزند بودند. وي در دهم محرم سال شصت و يک هجري در 27 سالگي به شهادت رسيد- علي اصغر فرزند حضرت رباب متولد دهم رجب سال شصت هجري.ايشان در دهم محرم سال شصت و يک هجري در شش ماهگي به تير سه شعبه حرمله بن کاهل اسدي به شهادت رسيدند- علي فرزند حضرت شهربانو متولد پنجم شعبان سال سي و هشت هجري. ايشان در بيست و پنجم سال نود و چهار هجري با مسموميت زهر به شهادت رسيدند- رقيه فرزند حضرت ام اسحاق که در پنجم صفر سال شصت و يک هجري در شام به شهادت رسيدند -  محسن فرزند قضاعيه که در کودکي فوت شدند )

تعداد فرزندان: بنا به روایتی دو فرزند، یکی پسر و دیگری دختر داشت که در کودکی از دنیا رفتند.

تاريخ شهادت: روز پنجشنبه پنجم ماه ربیع الاول در سال 117 هجری

محل دفن: مدینه

نکاتي درباره ي آن حضرت:

حضرت سکینه همواره از حریم امامت و ولایت دفاع می‏کرد. هنگامی که خالدبن عبدالملک والی مدینه بود، در روزهای جمعه به سخنرانی می‏پرداخت و به ساحت مقدس امیرمؤمنان علی علیه‏السلام دشنام می‏فرستاد و جسارت می‏کرد. این خبر به حضرت سکینه رسید. وی هر هفته در روزهای جمعه به همراه کنیزان خود در محل حضور پیدا می‏کرد و در مقابل بی‏حرمتی‏ها وهتک حرمت خالد می‏ایستاد و با کنیزان خویش، او را نفرین می‏کرد. خالد چون جرأت آزار و اذیت آن حضرت را نداشت، به اطرافیان خود دستور می‏داد تا به کنیزان آن حضرت حمله کنند و آن‏ها را متفرق سازند. حضرت سکینه هیچ گاه بی‏وفایی مردم کوفه و وعده‏های دروغینی را که به پدرش امام حسین علیه‏السلام داده بودند، فراموش نکرد. زمانی عده‏ای از مردم کوفه نزد آن حضرت آمدند تا بر او سلام نمایند. او در کمال نارضایتی و حزن و اندوه به آن‏ها چنین فرمود: «خدا می‏داند که من از شما خشمگینم. شما جدم علی علیه‏السلام را به قتل رساندید؛ عمویم حسن و پدرم حسین و برادرم علی و همسرم مُصعب را کشتید. شما مرا در کودکی یتیم کردید و در بزرگسالی بیوه نمودید». حضرت سکینه سلام الله در زمان پدرش با پسرعمویش عبداللّه‏ اکبر فرزند امام حسن علیه‏السلام ازدواج کرد که وی در واقعه عاشورا به شهادت رسید. پس از او، با مصعب بن زبیر والی بصره ازدواج کرد و برادرش امام سجاد علیه‏السلام عقدشان را جاری ساخت. مصعب، مهریه او را بیش از هزار درهم قرار داد. پس از کشته شدن مصعب توسط عبدالملک بن مروان، عده‏ای از مردم کوفه به خواستگاری حضرت سکینه برای عبدالملک رفتند که بامخالفت شدید ایشان مواجه شدند. حضرت سکینه علیهاالسلام ، بانویی بود که در طول زندگی پربرکت خویش، درب خانه فضیلت و سیادت را گشوده داشت و آستان کمال و بلاغت را در اجرای احکام شریعت بر روی همه باز نمود و پیام نبوت و امامت را به مردمان رساند. حضرت سکینه علیهاالسلام ، با توجه به تغییرات اجتماعی، موضع‏گیری کرده و در تحولات بزرگی چون حادثه کربلا، انقلاب بزرگ و بی‏سابقه کوفه و شام، قتل عام مردم مدینه، آتش زدن مکه و... و از فرصت استفاده کرده و اخبار آل محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله را با بهره‏گیری از فنون ادبی، به گوش همگان رسانید. حضرت سکینه علیهاالسلام به همراه پدر از مدینه به مکه رفت و از آن جا، به کربلا قدم نهاد. بعد از شهادت پدر و نزدیکانش، با حزن و اندوه بسیار و تحمل سختی‏های فراوان، به همراه کاروان اسیران به کوفه و از آن جا به شام رفت. او سپس برای وداع دوباره با پدربزرگوار و دیگر شهدا، در اربعین حسینی به کربلا بازگشت و از آن جا به طرف مدینه حرکت کرد. او در این مسافرت پر فراز و نشیب، آثار ارزشمندی از خود بر جای گذاشت و همگان را از قدرت استعداد و فصاحت و بلاغت خویش، آگاهی بخشید. حضرت سکینه علیهاالسلام چندین سفر به حج رفت که بزرگان اهل مکه، از او به بهترین شیوه استقبال میکردند و به هر منطقه‏ای که قدم میگذاشت، مایه خیر، برکت و افتخار افراد آن منطقه می‏شد و از ایشان به نحو شایسته‏ای استقبال می‏کردند.حضرت سکینه علیهاالسلام در حالی که دوران نوجوانی را سپری می‏کرد، در واقعه عظیم عاشورا، صحنه‏های شهادت برادران و پدر را از نزدیک نظاره‏گر بود، ولی به سفارش پدر بزرگوارش گوش جان سپرد و همه رنج‏ها و سختی‏ها را با صبر و بردباری تحمل نمود.

امام حسین علیه‏السلام علاقه بسیار زیادی به دخترش سکینه علیهاالسلام داشت، به طوری که این محبت و دوستی را در قالب شعری به این مضمون ابراز می‏نمود: «خانه‏ای را دوست دارم که سکینه و رباب من در آن خانه باشند. من آن‏ها را خیلی دوست دارم و تمام اموال خود را صرف آسایش آن‏ها میکنم. کسی حق ندارد مرا در این دوستی سرزنش کند، خواه در حیات یا در ممات من». زمانی که امام حسین علیه‏السلام برای وداع با اهل‏بیت به سوی خیمه‏ها آمد، نزد پدر رفت و صدا زد: بابا! آیا تسلیم مرگ شده‏ای، بعد از تو به چه کسی پناه ببرم؟ امام حسین علیه‏السلام او را دلداری داده، چنین فرمود: «ای نور چشم من، چگونه کسی که یار و یاور ندارد، تسلیم مرگ نشود. ولی بدان که رحمت و یاری خدا در دنیا و آخرت از شما جدا نمی‏گردد. دخترم، بر قضای الهی صبر کن و شکایت منما. دنیا محل گذر است، ولی آخرت خانه همیشگی است». او بعد از واقعه عاشورا به همراه عمه بزرگوارش، مراقبت از کودکان و اسیران را بر عهده گرفت و با گفتار و کردار صبورانه خویش، اهداف و آرمان‏های عالی قیام پدر را به بهترین صورت در میان مردم بازگو کرد.حضرت سکینه علیهاالسلام آن چنان به پوشش و حجاب اهمیت می‏داد که وقتی از منزل خارج می‏شد، حتی دربان خانه‏اش نمی‏دانست که خانم بیرون رفته یا کنیزی از منزل خارج شده است. امام باقر علیه‏السلام نیز در این‏باره می‏فرماید: «هر گاه حضرت سکینه علیهاالسلام می‏خواست از راهی عبور کند، جوانان بنی‏هاشم مسیر راه را محافظت میکردند تا کسی چشمش به جمال و قامت او نیفتد». پس از جریان عاشورا و در سفر اسارت نیز، آن حضرت همیشه در اندیشه رعایت حجاب و اجرای رسالت دینی خویش بود.حضرت سکینه علیهاالسلام علاقه زیادی به شعر داشت و افزون بر این که خود شعر می‏سرود، منزلش نیز محفلی برای نقد و بررسی اشعار شاعران بزرگ و معروف عرب به شمار می‏آمد. هرگاه اختلاف نظری بین شاعران پدیدار میگشت، نزد آن حضرت میرفتند و داوری او را ملاک قبولی یا رد اشعار خود می‏دانستند. آن حضرت در پشت پرده قرار میگرفت و توسط کنیزی که او نیز در ادبیات مهارت داشت، اشعار را دریافت می‏کرد. بعد حضرت با توجه به شعر شاعران، جوایزی برای شعر آن‏ها در نظر می‏گرفت. محققان، اندیشمندان و راویان حدیث، برای برطرف ساختن شبهه‏ها و پرسش‏های علمی و فقهی خود، به منزل حضرت سکینه علیهاالسلام مراجعه میکردند. هم‏چنین آن حضرت، منزل خود را، محفل زنان و دختران عرب قرار داده بود و تبلیغ دین خدا را از راه این محفل ادبی انجام میداد. پس از رحلت آن حضرت، خالد بن عبدالملک، حاکم مدینه، با عده زیادی از مردم در محل حضور یافت و ابتدا براساس رسم آن زمان، بر پیکر پاک آن حضرت نماز خواند و سپس مردم دسته دسته بر او نماز خواندند. آن گاه امام زین العابدین علیه‏السلام امر فرمود تا مقدار زیادی عطر و عود تهیه کردند و آنها را در اطراف جنازه گذاشتند و شمع‏های زیادی افروختند و تا صبح روز بعد، در آن جا به قرائت قرآن پرداختند. سپس امام سجاد علیه‏السلام بر جنازه آن حضرت نماز خواند و آن بدن پاک را در مدینه منوره به خاک سپرد.