به مناسبت سالروز ولادت سید

وبلاگ سید تقدیم می نماید :

WWW.SEYEDZAKER-AKS.BLOGFA.COM

مجموعه تصاویر سید

پیوندی دیگر از وبلاگ سید

 شهر "خوي" امشب چراغاني شده

 حضرت زهرا خودش باني شده

 بر در درگاه يك منزل ز عشق

 يك ملك مشغول درباني شده

 موج ابيات غزل باريده است

 آسمان از شوق باراني شده

 زاده اي از نسل زهراي بتول

 زاده خورشيدي؛كه مهماني شده!

 خوانده در گوشش اذان از كربلا

 بين او و گريه همخواني شده

 لوحه اي از شعر عاشوراي غم

 حك به قلب طفل نوراني شده

 شاعر پيري شنيدم مي سرود

 دفترم با نامش عرفاني شده

 من چه گويم چون خداي شعر گفت:

 ‹‹ با طلوعش "روضه" طوفاني شده ››

                                                    تقدیمی از : جعفر طبیب زاده عزیز

 برابر با سی و یکمین روز شهریور به مناسبت سالروز تولد سید به دیدارش برویم

 جز نشونه همیشگیمان، شال سبز سیدی ، دیگر  شاخه گل و خواندن برگی از کلام

 الله رو نشونه نمی کنم  تولد سید خودتونه با توجه به حرمت ماه رمضان و سالروز

 وفات خانم خدیجه و خاک سید هر چی خودتون دوست دارید بهش هدیه کنید...

  تو این روز طلایی، تو اومدی به دنیا           وجود پاکت اومد، تو جمع خلوت ما

  تو تقویما نوشتیم تو این ماه تو این روز       از آسمون فرستاد خدا یه ماه زیبا

  تولدت عزیزم پُر از ستاره بارون                پُر از بادکنک و شوق، پُر از آینه و شمدون

  الهی که همیشه واسه تبریک امروز           بیان هزار تا عاشق، بیاد هزار تا مهمون

  الهی تا همیشه عزیز همه باشی                از اون چشمی که میخوای الهی که نیفتی

 در ضمن روز شمار رمضان المبارک رو در وبلاگ

WWW.SEYED-ZAKERIN.BLOGFA.COM

 در این ایام خواهیم دید

 و در آخر رمضان نیز بنده یه پست کلی در اینباره می زنم و ذکر مناسبات می نمایم.

 مقام: امام هشتم شيعيان

 نام: علي (ع)

 القاب: رضا، سراج الله، نورالهدي، رب السرير، رئاب التدبير، قرة عين المومنين، مکيدة الملحدين، کافي الخلق، کفوالملک، فاضل، صابر، صديق، وفي، رضي، ضامن آهو، قبله هفتم...

  کنيه: ابوالحسن (ابوعلي)

 پدر آن حضرت: موسي (ع)

 مادر آن حضرت: نجمه خاتون ( اهل شمال آفريقا يا مراکش. ايشان را بعد از ولادت امام رضا (ع) طاهره ناميدند. وي به نام هاي ام البنين و تکتم نيز معروف است. محل دفن ايشان نيز در مشربه ي ام ابراهيم در مدينة النبي  مي باشد )

 تاريخ ولادت: 11 ذيقعده سال يکصد و هشت هجري

 محل ولادت: مدينه

 تعداد برادران و خواهران: 17 برادر و 19 خواهر ( به روايت شيخ مفيد: ابراهيم (ملقب به مرتضي و معروف به جزار. در زمان خلافت مامون از جانب محمد بن محمد بن زيد بن علي بن حسين (ع) امير يمن گرديد. در بغداد از دنيا رفت و نزد پدر به خاک سپرده شد. با امام رضا (ع) وعباس و قاسم برادر تني بود از نجمه خاتون)، عباس (آرامگاه وي در کاظمين قرار دارد)، قاسم (راوي احاديث از پدر و برادر بود. قبر او در هشت فرسنگي حله است) - اسماعيل (از صحابي پدر، برادر و برادر زاده خود بود. در مصر زندگي مي کرد و در همان جا در گذشت. کتاب جعفريات به تاليف اوست. با جعفر و هارون و حسن برادر تني بود از ام ولد)، جعفر (معروف به خواري. قبل از سال 180 هجري قمري در مدينه متولد شد. چون بيشتر اوقات ساکن خوار مکه بود به او و 14 فرزندش خواريون يا شجريون مي گفتند و در همان جا به خاک سپرده شد)، هارون (معروف به ابواحمد بود. قبل از سال 175 هجري قمري در مدينه متولد شد و در سال 203 هجري قمري در اصفهان يا کاشان درگذشت)، حسن (فرزنداني به نامهاي جعفر و علي و محمد داشته) - احمد (معروف به شاهچراغ. مردي کريم پرهيزکار که نقل است هزار مملوک را از مال خويش آزاد نموده. در سال 203 هجري قمري به شهادت رسيد و مقبره ايشان در شيراز مي باشد که تا زمان امير عضدالدوله ديلمي مشهود نبود. با محمد و حمزه تني بود از ام احمد)، محمد (معروف به محمد عابد. مردي فاضل که مقبره او نيز در شيراز است)، حمزه (متولد مدينه بود و ساکن در کوفه. مردي جليل الشان که مقبره وي در ري کنار حضرت عبدالعظيم است. ايشان جد اعلاي سلسله صفوي هستند) - عبدالله (راوي حديث از پدر و برادر بود. تا زمان امامت امام جواد (ع) زنده بود. با اسحاق و عبيدالله و زيد و حسين برادر تني بود از عوني کلاني)، اسحاق (ملقب به امين و جز اصحاب برادر بود. در سال 240 هجري قمري در مدينه وفات يافت)، عبيدالله ( مکني به ابوالدنيا که سادات موسوي مصر خود را منسوب به او مي دانند. يازده فرزند داشت. راوي حديث از برادر و پدر بود. آرامگاه وي در کوفه قرار دارد)، زيد (معروف به زيدالنار به دليل آتش زدن خانه هاي بني عباس در زمان خروج طالبيين در زمان ابوالسرايا. او تا زمان متوکل و منتصر نيز زنده بود و در سرمن راي سامرا وفات کرد)، حسين (ملقب به سيد علاءالدين از اصحاب پدر و برادر. در کوفه از دنيا رفت و در عباسيه دفن شد) - فضل (در مدينه متولد شد. روايت شده که او نيز همراه حضرت معصومه (س) به ايران آمده و در ساوه به شهادت رسيده و در روستاي آوه دفن گرديده. با سليمان برادر تني بود) ، سليمان (مردي فقيه و محدث. او نيز همراه حضرت معصومه (س) به ايران آمده و در ساوه به شهادت رسيده و در روستاي آوه به خاک سپرده شده) و  فاطمه کبري (ملقب به معصومه (س). متولد اول ذيقعده سال 173 هجري قمري در مدينه. از مدثين بود. خواهر تني امام رضا (ع) که بعد از يک سال به دنبال برادر به ايران آمد و در ساوه مسموم گرديد و بعد از هفده روز در دهم ربيع الثاني سال 201 هجري قمري در قم رحلت نمود و همان جا در منزل موسي بن خزرج به خاک سپرده شد) ، فاطمه صغري (از زنان محدثه که پس از حضرت معصومه (س) به دنيا آمد)، رقيه کبري (از زنان محدثه بود) - حکيمه (از اصحاب پدر و برادر و برادر زاده خود بود. در مدينه زندگي مي کرد و در همان جا نيز درگذشت. در زمان تولد امام جواد الائمه (ع) در کنار خيزران مادر وي بود)، ام ابيها (از زنان محدثه بود)، رقيه صغري (از زنان برجسته شيعه بود) - ام جعفر (نامش به صورت کنيه در روايات ذکر شده. در مدينه متولد شد و در همان جا از دنيا رفت)، لبابه (همنام همسر حضرت ابوالفضل (ع) بود و راوي حديث از پدر و برادر خود)، زينب (از زنان فاضله که قبل از سال 180 هجري قمري متولد گرديد) - خديجه (از زنان محدثه بود)، عليه (قبل از سال 175 هجري قمري در مدينه به دنيا آمد و راوي حديث از پدر و برادر خود بود)، آمنه (از زنان محدثه بود. تمام شب صوت تلاوت قرآن وي به گوش مي رسيد و همواره به عبادت مشغول بود)، حسنه (از زنان محدثه بود که در روايات به صورت حسينه نيز از او نامبرده شده)- بريهه (از زنان برجسته شيعه در قرن دوم و سوم هجري قمري بود و اولين امامزاده اي که به اين نام خوانده شد)، عايشه (در بعضي روايات نام او عباسه ذکر شده و تنها امامزاده ايست که به اين نام خوانده شده)، ام سلمه (در کتب تاريخ او را با کنيه ياد کرده اند از زنان پرهيزکار قرن دو م و سوم هجري قمري که از پدر و برادر نيز راوي حديث بود) - ميمونه (راوي حديث از برادر بود)، ام کلثوم (از زنان محدثه بود) )

 تعداد فرزندان: به روايتي 1 پسر و 1 دختر ( محمد جواد (ع) و فاطمه (س) )

 مدت امامت: 20 سال ( ده سال اول همزمان با حکومت هارون الرشيد، پنج سال در دوره حکومت امين فرزند هارون، پنج سال آخر معاصر با حکومت مامون )

 مدت عمر: 55 سال

 تاريخ شهادت: آخر صفر سال دويست و سه هجري

 قاتل: مامون ( ايشان را با خورانيدن انگور سمي به شهادت رساند )

 محل دفن: مشهد مقدس ( محل شهادت سناباد نوقان از حوالي مشهد مقدس)

 نکاتي درباره آن حضرت: حضرت 35 سال داشتند که پدر بزرگوارشان به شهادت رسيدند. امام هفده سال امامت خود را در مدينه به سر بردند. زماني كه هارون سفري به مدينه داشت قبل از آنكه اصلا كسي احتمال سفر هارون به خراسان را دهد وقتي امام رضا عليه السلام او را در حال سخنراني در مدينه ديدند با اشاره به هارون به اصحاب  فرمود:" او را مي بينيد؟ من و او در يك مكان دفن خواهيم شد". مامون در زمان حکومتش براي جلب حمايت شيعيان ومردم امام رضا (ع) را به ايران دعوت نمود و پيشنهاد ولايت عهدي را به آن حضرت داد و  بالاخره با پافشاري مامون مجبور به پذيرش آن شد. تاريخ حركت حضرت از مدينه 25 ذي القعده سال 200 هجري قمري برابر با 3 تيرماه 195 هجري شمسي مطابق 25 ژوئن 816 ميلادي بوده است. سه سال آخر امامتشان در خراسان حساس ترين دوران زندگي آن حضرت بود. امام رضا (ع) وقتي مي خواستند از مدينه به خراسان بروند خانواده خود را جمع كرده به آنان فرمود:"برايم با صداي بلند گريه كنيد تا صدايتان را بشوم" و دوازده هزار دينار طلا بين آنان تقسيم كرده و فرمود: من هرگز به سوي اهل و عيال خويش باز نخواهم گشت. در وداع با پيامبر نيز حضرت به زيارت مرقد رسول اكرم(ص) رفته چند بار وداع كرده اما باز برمي گشت و بسيار گريه مي نمود.
حضرت در نيشابور در قسمت غربي شهر در محله "بلاش آباد" در منزل بانويي به نام "پسنديده" اقامت نمود. ايشان در حياط آن خانه بادامي كاشت و آن بادام طي مدت يكسال درختي شد و ميوه داد. بيماران از بادام آن جهت شفا استفاده مي كردند. حتي براي چهارپاياني كه دچار قولنج مي شدند از برگ آن استفاده مي كردند. متاسفانه برخي نزديكان پسنديده آن درخت را قطع كردند و همگي آنها به عذابي دردناك به درك واصل شدند... (كه مفصل اين جريان وعذابي كه آنان به علت اين جسارت دچارش شدند را در  بحارالانوار جلد 49 و مدينه المعاجز و مناقب آل ابي طالب و الثاقب المناقب ميتوان مطالعه کرد.)
در محله "پرويني" كه در برخي احاديث "فوزاء" هم ناميده شده حمامي بود كه آب كمي داشت كه به دستور و عنايت حضرت رضا (ع) آن را بازسازي كرده و چشمه بالاي آن را لايروبي كردند حوضچه اي ساختند و حضرت آنجا غسل و نماز كردند. آن حوض و محل به نام "گرمابه رضا" و " آب رضا" و " حوض كهلان" ناميده شد و امروزه در نيشابور به آنجا "قدمگاه" گفته مي شود.
در نيشابور  حضرت حديث مشهور "سلسله الذهب" را بيان فرمودند براي آنكه در ميان آن سيل جمعيت صدا به همه برسد "ابو زرعه" و "محمد بن اسلم طوسي" كلمه به كلمه حديث را با صداي بلند براي مردم تكرار مي كردند و نزديك 24000 نفر مي نوشتند. اين حديث را به خاطر اسنادش به سلسله الذهب يعني "اسناد طلايي" لقب دادند.
قرآن را سه روز ختم مي کرد. خود در اين باره فرمود: «اگر مي خواستم قرآن را در كمتر از سه روز ختم مي كردم. اما من به هر آيه اي كه مي رسم در آن مي انديشم و در اين امر درنگ مي نمايم كه درباره چه و به چه هنگام نازل شده و بدين سبب است كه آنرا در سه روز ختم مي كنم». شب هنگام كه به بستر مي رفت بسيار فرآن تلاوت مي كرد، و چون بر آيه اي كه در آن يادي از بهشت يا دوزخ بود مي گذشت مي گريست و از خداوند بهشت مي خواست و از آتش به او پناه مي جست... چون ثلث آخر شب فرا مي رسيد از بستر بر مي خواست و به تسبيح و تحميد و تهليل و استغفار مي پرداخت. پس از آن مسواك مي كرد و سپس به نماز شب مي ايستاد. او نماز جعفر طيار را چهار ركعت به جاي مي آورد و اين ركعتها را در شمار ركعتهاي نماز شب مي آورد.
ابراهيم بن عباس مي گويد: «هيچ نشنيدم و نديدم كسي برتر از ابوالحسن رضا عليه السلام باشد. بر هيچ كس به سخن خويش بي مهري و ستم روا نداشت، سخن هيچ كس را نبريد، هيچ نيازمندي را بي پاسخ نگذاشت، پاي خود در حضور هيچ كس دراز نكرد، در پيش هيچ كس لم نداد، هرگز غلامان و وابستگان خويش را ناسزا نگفت، به گاه خنده قهقهه نزد، بر سفره غلامان و وابستگان خود مي نشست، بسيار در پنهان صدقه مي داد و به ديگران كمك مي كرد».

امام رضا (ع) ضامن آهو: شيخ صدوق از قول امير ابومنصور نوشته است: من در جوانى اعتقادى به حرم و مشهد حضرت رضا عليه السلام نداشتم و گاه مزاحم زايران آن حرم مى شدم تا اين كه روزى به هنگام شكار، آهويى را دنبال كردم و آن حيوان به ديوار حرم پناه برد. يوزى كه در پى آهو دوانده بودم چون به كنار ديوار رسيد از تعقيب آهو باز ايستاد تا اين كه حيوانك به درون روضه حضرت رفت اما چون به درون حرم رفتم اثرى از آن نيافتم. از آن روز با خداى خود عهد بستم كه زائران حضرت رضا عليه السلام را نيازارم و به آبادانى حرمش بپردازم.

سخني چند از فرمايشات آن حضرت:
مِن اَخلاقِ الاَنبِياءِ التَنَظُّفُ
از اخلاق پيامبران نظافت و پاکيزگي است. (تحف العقول)

صِل رَحِمَکَ وَلَوبِشَربَةٍ مِن ماءٍ وَاَفضَلُ ما تُوصَلُ بِهِ الرَّحِمُ کَفُّ الاَذي عَنها
پيوند خويشاندي را برقرار کنيد اگر چه با جرعه آبي باشد و بهترين پيوند خويشاوندي خودداري از آزار خويشاوندان است. (تحف العقول)

لَيسَ لِبَخيلٍ راحَةٌ و لالِحَسُودٍ لَذَّةٌ وَ لالِمُلُوکٍ وَفاءٌ وَ لالِکَذُوبٍ مَرَوَّةٌ
بخيل را آسايشي نيست و حسود را خوشي و لذتي نيست و زمامدار را وفايي نيست و دروغگو را مروت و مردانگي نيست.  (تحف العقول)

لـم يخنك الاميـن و لكـن ائتمنت الخـائن.
امين به تو خيانت نكرده (و نمى كند) و ليكن (تو) خائن را امين تصور نموده اى. (تحف العقول)

الاخ الاكبر بمنزلة الاب.
برادر بزرگتر به منزله پدر است. (تحف العقول)

صديق كل امرء عقله و عدوه جهله.
دوست هركس عقل او, و دشمنش جهل اوست. (تحف العقول)

التودد الى الناس نصف العقل.
دوستى با مردم, نيمى از عقل است. (تحف العقول)

حرز امام رضا (ع):
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ بِسْمِ اللَّهِ اِنّى اَعُوذُ بِالرَّحْمنِ مِنْكَ اِنْ كُنْتَ تَقِيّاً اَوْغَيْرَ تَقِىٍّ اَخَذْتُ بِاللَّهِ السَّميعِ الْبَصيرِ عَلى سَمْعِكَ وَ بَصَرِكَ لا سُلْطانَ لَكَ عَلَىَّ وَ لا عَلى سَمْعى وَلا عَلى بَصَرى وَلاعَلى شَعْرى وَلاعَلى بَشَرى وَلا عَلى لَحْمى وَلا عَلى دَمى وَلا عَلى مُخّى وَلا عَلى عَصَبى وَلا عَلى عِظامى وَلاعَلى مالى وَ لا عَلى ما رَزَقَنى رَبّى سَتَرْتُ بَيْنى وَ بَيْنَكَ بِسِتْرِ النُّبُوَّةِ الَّذِى اسْتَتَرَ اَنْبِيآءُ اللَّهِ بِهِ مِنْ سَطَواتِ الْجَبابِرَةِ وَالْفَراعِنَةِ جَبْرَئيلُ عَنْ يَمينى وَميكائيلُ عَنْ يَسارى وَ اِسْرافيلُ عَنْ وَرآئى وَ مَحَمَّدٌ صَلّىَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَمامى وَاللَّهُ مُطَّلِعٌ عَلَىَّ يَمْنَعُكَ مِنّى وَ يَمْنَعُ الشَّيْطانَ مِنّى اَللّهُمَّ لا يَغْلِبْ جَهْلُهُ اَناتَكَ اَنْ يَسْتَفِزَّنى وَ يَسْتَخِفَّنى اَللّهُمَّ اِلَيْكَ الْتَجَاْتُ اَللّهُمَّ اِلَيْكَ الْتَجَاْتُ اَللّهُمَّ اِلَيْكَ الْتَجَاْتُ
بنام خداى بخشاينده مهربان بنام خدا من پناه مى برم به خداى رحمان از تو اگر پرهيزكار باشى يا غير پرهيزكار بستم به وسيله خدا شنواى بينا، گوش و چشم تو را كه تسلطى نباشد تو را بر من و نه بر گوش و نه بر چشمم و نه بر مو و نه بر پوست تنم
و نه بر گوشت و نه بر خونم و نه بر مغز و نه بر رگم و نه بر استخوانم و نه بر مالم و نه بر آنچه پروردگار من روزيم كرده پوشاندم ميان خودم و تو را به پوشش نبوت كه پوشاندند پيغمبران خدا خود را بدان وسيله از حمله هاى گردنكشان و سركشان ،
جبرئيل از راستم و ميكاييل از چپم و اسرافيل از پشت سرم و محمّد صلى الله عليه و آله از پيش رويم و خدا نيز مطلع است بر كارم و تو را از من بازدارد و نيز شيطان را از من بازدارد خدايا چيره نگردد نادانى او بر حوصله تو كه در نتيجه مرا به ناراحتى كشاند و سبكم شمارد خدايا من به تو پناهنده شدم خدايا به تو پناهنده شدم خدايا به تو پناهنده شدم

  وبلاگ سید باری دیگر تقدیم می کند:

                            سی دی مراسم سالگرد سید در فیرورق

 حاصل عمر صرف شد، در طلب وصال    با همه سعی اگر به خود- ره ندهی، چه حاصلم؟!

 نوشته چهاردهمین ماه نبودت رو وقتی می نویسم که...

 فقط اندازه یه پلک به هم زدن باهات فاصله دارم سید. وسوسه اش داره دیوونه ام می کنه.

 میلاد آقا رو با شوق دیدار تنهایی جشن گرفتم   و حالا تا روز میلاد تو فاصله ای نیست ...

 موندم میون دوراهی، بیام تولدت یا بازم تنهایی...؟؟؟

 یه عمر انتظار و چهارده ماه دوری...    سید، تو بگو چه کنم...

        یه عیدی براتون دارم خیلی کوچیکه انشالله عیدی بزرگه رو از خود آقا بگیرید :

   WWW.SEYEDZAKER-CD.BLOGFA.COM

  آره همین دو هفته پیش بود که دلم توی خونه خودتون هوای نوشتن کرد ولی یه حسی قلم دلم

 رو خشک کرد ؛ بچه های سید هم حرف دارن با آقا ، دلاشون لبریزه ، دل دریایی خودتو اینجا

 خالی می کنی و فکر دلای کوچولوی اونا نیستی ؟!  دیدم هر چی از زبونشون بگم به شما باز

 حرف دلشون نمی شه.  نیت کردم ، قلم و گذاشتم زمین تا امروز با اونا بردارم و منم مثل اونا

 بچه بشم و براتون نامه بنویسم . بعد همه  نامه ها رو سه جا که می دونم  همیشه و همیشه و

 همیشه هستین بذارم تا حتماحتماحتما بخونید. یکی وبلاگ سید هروقت هرنامه به دستم رسید،

 یکی چاه جمکران شب نیمه شعبان، یکی هم چاه خونه خودتون انشالله هروقت طلبیدین دوباره

 اومدم خاکبوسش،   پس:

 آقای من سلام علیکم...

 حالتون که انشالله خوبه؟ حال منو که شما از منم بهتر می دونید، نفسی می کشم به شوق دیدار،

 شکر خدا. گرچه بریده بریده است ولی همین که ذکر شما همراهشه منو بسمه  خصوصا که بعد

 سفراینبار حس می کنم بهترم عطرهوای نجف، کربلا، کاظمین و سامرا هنوز تو ریه هام جریان

 داره... آقا هنوز هم دلم سنگینه.هنوزم نتونستم کمر خمیده ام رو صاف کنم. انگاری این غم هم

 مثل غم آل الله تا ابد به دلم موندگاره...

 می دونید تو سفر یاد چی افتادم ؟ یاد اون روزایی که خودم و یه گوشه  تو جمکران بسته بودم .

 سید بعد چهل روز اومد گفت( روتو کم کن دیگه. آقا دیوانه هاشو شفا نمی ده. تا حالا اگه عاقلم

 بسته بودیم اینجا دیوونه شده بود حالا تو اومدی شفا بگیری ؟! ) می دونی آقا منه دیوانه برای

 این سفر به همه قول داده بودم دست از پا خطا نکنم وتو سفر مواظب خودم باشم. من نمی دونم

 اونا دیگه چه جونورایی اند که از یه دیوانه قول می گیرن و رو قولش حساب می کنن!!! من که

 خودمم رو قولم حساب نکردم فقط خودم و سپردم دست شما که الحق خوب براشون امانت داری

 کردین. آقا دیوانه ات رو یه وقت شفا ندی هـــــــــــــــــــــــــا به حرف این ایهناس من رو حرف

 اون روز سید حساب کردم هــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا...

 دیگه اینکه ملالی نیست جز دوری شما وگرنه نه اومدم نامه بنویسم که گلایه کنم نه چیزی

 بخوام فقط عشقم برات گفتن و برات نوشتنه . مثل همیشه حرف من با شما زیاده ولی زیاد

 بنویسم بچه ها حوصله اشون سر می ره دیگه حوصله نمی کنن مال بقیه رو بخونن.   پس...

 به انتظار فرج                                                                           نیمه شعبان 1428

 نامه ای از یاسی خانم

 نمیدانم چه زمانی غم روی تو خاطر خواه خلوت ذهن من شد که اینگونه میخواهم برایت بگویم:

 میخواهم درد دل کنم نه درپیشگاهت دروغهای رنگارنگ به بازی بگیرم پس امانم بده تا بگویم.

 امانم بده تا بگویم که درغیاب حضورت چه برسر زمینیان آمده است. بگذارتا بگویمیت که آنانی

 که ادعای حب تو را در میان جماعت دارند چه به یک باره پرده از سیرت و صورتشان برداشته

 میشود. گویی همه دروغگویی بیش نیستیم .... بی صدا دلت را میشکنیم اما  در محافل چنگ به

 سینه میکشیم و عشقت را پیش کش چشمان خاص و عام میکنیم. چه  به یکباره انسان دیگری

 میشویم. آری به حق بگویم خیلی خوب رنگ عوض کردن را از برشده ایم. به راستی چه خوب

 میتوانیم تو را نقل و نبات قسم های دروغمان کنیم. به ظاهر امام و پیشوا میخوانیمت اما چیزی

 جز بت های رنگارنگ خط زندگی ما نیستند. بگذار تا بگویم  که روزی صدبار در زندگی میمیریم

 اما هر لحظه متولد میشویم   تا بار دیگر با  خنجری از گناه که بر پیکرمان میزنیم مرگ خود را

 جشن بگیریم . دگر بوی تنفرانگیز جاه طلبی و ریا چنان به مشاممان خوش امده است که یادمان

 رفته است که تواز وادی کدام ساده دلانی ... در میان برج های سنگی وآهنی که  ذره ذره اش با

  آه وخون مظلومان بنا شده است دگر راه خیمه سبزت را کسی نمیشناسد. در کوچه و بازار چشم

 و دلمان  با زنان عروسک آتشین هست و در خلوت، با ذکر شیرین دریدن آبروی مردم. در کوچه

 پس کوچه های قلبهایمان هر کس و نا کسی قدم میزند جز صاحب به حقش که  تو باشی. تو بگو

 آیا برای این دل جایی برای تو میماند ؟    برای تویی که نه دلی به اندازه دل ما بلکه دلی دریایی

 چون دل سید الشهدا میخواهی که فرمود اگر زمانت را درک میکردم خدمتگذارت میشدم . توخود
 قضاوت کن ...  دلم میسوزد برای زمانی که میخواهی منتظرانت را بشماری .  حتی گناهایمان را

 نیز تا جمکرانت میکشانیم . ولی چه خوب میشد اگر همه ما  از نسل  شاپرک های بی گناه که به

 دنبال آشیانه ات میگشتند بودیم .

 راز تبريک خدا در موقع خلقت چه بود                    دل به من گويد که نازش روي ماه اکبر است