چهارمين هفته چهله نشينيمان گذشت ...  سيد نذار روزشماريهاي تابستون شروع بشه ...

        منو انتظار و کابوس تنهايي                      منو حس اينکه هر لحظه اينجايي
        دارم آينه ها رو گم مي کنم کم کم               تو رو هر طرف رو مي کنم مي بينم
        نگو از تو چشمام چيزي نمي خوني            تو که هر لحظه لحظه حالم رو مي دوني
        اگه اين بهارم برنگردي خونه                   ديگه از من چيزي يادت نمي مونه
        منو رها کن از اين فکر تنهايي                 تو نرفتي ، نه تو هنوزم اينجايي
        دارم از خودم با فکر تو رد مي شم             دارم عاشقي رو با تو بلد مي شم

 باعرض سلام خدمت تمامی دوستان عزیز

 خدمتتان عرض کنم که هیچ تغییری در احوالات سیدتون پیش نیامده.

 آرامِ آرام ...

                                                         التماس دعا

۱۳۸۵/۳/۲۶

۱۳۸۵/۳/۳۰

     دلم براي مادر تنگ شده... داغ يتيمي اين روزها بيش از پيش با من است مادر جوانم...
     گویا ياد آنچه تمام اين سالها از دستم رفته است تازه زنده شده. گاهي چقدر دوست دارم
     به کودکي برگردم، به آن روزها که هم سن حسينت بودم و نمي دانستم يتيمي يعني چه...
     به آن روزها که بهم ميامد و مَردمان باور مي کردند که مادر هجده ساله ازدست داده ام
     به آن روزها که ايام فاطميه اي نبود...
     مادر، پسرت هواي سر گذاردن به دامنت را کرده ...   مادر، پسرت سالهاست موهايش 
     شانه نخورده ...     مادر، پسرت ...................................................................

 در گذشت آیت الله العظمی محمد فاضل لنکرانی را خدمت تمامی دوستان تسلیت عرض می نمایم.

سه هفته از چهله نشینیمان گذشت... هفته ای پر از امید را آغاز کردم ولی ...

 با عرض سلام خدمت تمامی دوستان عزیز

 وضعیت عمومی سیدتون نسبت به روزهای گذشته بهتر است.

 همچنین لازم به ذکر است که هنوز در کُما به سر می برند .

 خدمت دوستان عزیز صادقانه باید عرض کنم که

 سیدتون به واقع ممنوع الملاقات می باشد

 و هیچ شخصی اجازه ملاقات با ایشان را ندارد...

 و حضور شما در محیط بیمارستان باعث مشکلات عمده ای برای

  شما، خود ایشان، مسئولین بیمارستان، نزدیکان و ... می شود .

 را ضی به این نشوید ...

 احساس شما را در ک می کنم و این همه محبت را ستایش می کنم...

                                                                                 التماس دعا

۱۳۸۵/۳/۲۰

 آمدم از وفات جناب عبدالمطلب بنويسم و از وفات دومين نائب آقا امام زمان جناب ابو جعفر محمد بن
 عثمان بن سعيد عمري که ناگهان ... زير آوار سرداب و حرم پسران بي بي فاطمه زهرا ماندم ...
 نه حرم، نه سرداب، نه گلدسته ها که دنيا بر سرم خراب شد ... هنوز ديدگانم به تصاوير يک و نيم ماه
 پيش سفر به سامرا عادت نکرده بود  چطور مي توانم تصويري ديگر جايگزين کنم ...  سر به آسمان
 گرفتم و بي صدا فرياد زدم : آقا مگر جز تلي از خاک هم از آرامگاه  پدر و مادرت مانده بود که قصد
 تخريبش را کردند !!!؟؟؟...

 مقام: امام پنجم شيعيان

 نام: محمد (ع)
 
 القاب: باقرالعلوم، الشاکرلله، هادي، امين، ناثر و شبيه ( به خاطر شباهت ايشان به پيامبر )

 کنيه: ابوجعفر

 پدر آن حضرت: علي (ع)

 مادر آن حضرت: فاطمه (ع) ( دختر امام حسن (ع) و ام اسحق بنت طلحه بن عبيدالله تيمي بوده. به غير از آن حضرت سه پسر ديگر به نام هاي حسن، حسين و عبدالله باهر نيز داشت. بعد از شهادت پدرش تحت سرپرستي عموي خود امام حسين (ع) قرار مي گيرد. پس از ازدواج ايشان با امام سجاد (ع) امامت از نسل حسنين امتداد يافت. در واقعه کربلا در جمع اسراء حضور داشت. در سن57 سالگي در مدينه از دنيا رفت)

 تاريخ ولادت: به روايتي جمعه 1 رجب يا 3 صفر سال 57 هجري

 محل ولادت: مدينه

 تعداد برادران و خواهران: 10 برادر و 4 خواهر ( عبدالله باهر (مکني به ابومحمد برادر تني امام باقر از فاطمه بنت حسن (ع) كه در مدينه به دنيا آمد به خاطر درخشندگى چهره و رخسار بدين نام شهرت داشت مردى فقيه فاضل و راوى حديث كه متولى صدقات پيامبر و اميرالمومنين بود و 57 سال عمر کرد) - حسن (برادر تني امام باقر از فاطمه بنت حسن (ع)) - حسين (برادر تني امام باقر از فاطمه بنت حسن (ع)) - عمر الاشرف (مردي فاضل و جليل که در 65 يا 70 سالگي رحلت کرد و در موصل دفن شد) -  زيد (که به زيدالشهيد و حليف القرآن مشهور بود و بعد امام باقر (ع) از ديگر فرزندان حضرت با فضيلت تر بود در مدينه ديده به جهان گشود و در سال 121 هجري قمري براي امر به معروف و نهي از منکر در کوفه قيام نمود و در سال 122 هجري قمري به شهادت رسيد و جنازه مطهرش را به دار آويختند آرامگاه او در کوفه است و فرقه زيديه منسوب به اوست چهار پسر به نامهاي يحيي و حيسن و عيسي و محمد داشت) - عبدالرحمن (در مدينه متولد شد و با حسين اصغر و سليمان برادر تني بود) - محمد اصغر (در مدينه به دنيا آمد و دومين پسر حضرت به نام محمد بعد از امام باقر بود که به او محمد اصغر مي گفتند)- سليمان (نخستين امامزاده اي که به نام حضرت سايمان نبي ناميده شد)  - حسين اصغر (که فرزند ساعده بود و راوي حديث از پدرش، برادرش، عمه اش فاطمه و دختر امام حسين. در سن 77 سالگي سال 157 هجري قمري درگذشت و در نزديکي بقيع دفن شد) - على (مکني به ابوالحسن کوچکترين فرزند امام که در اواخر عمر ايشان متولد شد. وي در سن 80 سالگي درگذشت و در بقيع به خاک سپرده شد) و  خديجه (از زنان محدثه که با محمد بن عمر بن علي ازدواج کرد و دو فرزند به نامهاي عبدالله و عمر به دنيا آورد. آرامگاه او در دمشق مي باشد) - فاطمه (از زنان محدثه در قرن دوم هجري که با عليه و ام کلثوم خواهر تني بود) - عليّه ( از زنان محدثه که کتابي از احاديث گردآوري کرده بود که زراره از آن نقل مي کرد. در مدينه درگذشت) - ام كلثوم (با داوود بن حسن مثني نوه امام حسن (ع) ازدواج کرد و دو فرزند به نامهاي سليمان و عبدالله به دنيا آورد. آرامگاه او در مدينه مي باشد))

 تعداد فرزندان: 5 پسر و 2 دختر ( امام صادق (ع) - عبدالله (برادر تني امام صادق (ع) از ام فروه بنت قاسم بن محمد بن ابى بكر. مردي با فضيلت و صالح از شاگردان پدر خود در حديث و روايات بود. به روايتي توسط مردي از امويان مسموم و شهيد گرديد. از او دختري مکني به ام خير و پسري به نام اسماعيل از اصحاب خاص امام صادق (ع) به يادگار ماند. آرامگاه عبدالله در شهر دمشق قرار دارد.) - ابراهيم (که با عبيدالله تني بود از ام حکيم بنت اسيد بن مغيره ثقفي و در ايام حيات پدر بزرگوارش در شهر مدينه وفات کرد.) - عبيدالله (که با ابراهيم تني بود از ام حکيم بنت اسيد بن مغيره ثقفي و در ايام حيات پدر بزرگوارش در شهر مدينه وفات کرد و در قبرستان بقيع به خاک سپرده شد و از او فرزندي به جاي نماند.) - علي (که با زينب و ام سلمه تني بود از ام ولد و ملقب بود به علي طاهر. آرامگاه وي در شهر بغداد و در محله جعفريه قرار دارد. در فين کاشان نيز مقبره اي به نام مشهد اردهال قرار دارد که اهالي معتقدند مزار سلطان علي پسر محمد باقر (ع) مي باشد و هر ساله مراسم قاليشويان در آنجا انجام مي شود.) - ام سلمه (که با زينب و علي تني بود از ام ولد. از زنان محدثه و فاضل شيعه در قرن دوم هجري. با پسر عمويش محمد ارقط ازدواج نمود و ثمره اين پيوند فرزندي به نام اسماعيل بود.) - زينب (که با علي و ام سلمه تني بود از ام ولد. از شاگردان پدر در حديث و روايات. با پسر عمويش عبدالله بن حسين بن زين العابدين ازدواج کرد و سرانجام در شهر مدينه در گذشت و در قبرستان بقيع دفن گرديد.) )

 مدت امامت: 19 سال

 مدت عمر: 57 سال

 تاريخ شهادت: دوشنبه 7 ذيحجه سال يکصد و چهارده هجري

 قاتل: ابراهيم بن وليد بن عبدالملک برادر زاده هشام خليفه اموي يا هشام بن عبدالملک ( ايشان را مسموم نمود )

 محل دفن: مدينه ( قبرستان بقيع )

 نکاتي درباره آن حضرت: نخستين کسي بود که هم از طرف پدر و هم از طرف مادر علوي و فاطمي بود. آن حضرت در چهار سالگي به همراه خاندانش در حادثه کربلا حضور داشت. بيش از 34 سال با پدرش زندگي را پشت سر نهاد. خداوند علم گذشته و آينده را تا قيامت به ايشان عنايت کرد. حضرت گندمگون و ميانه بالا و قوي هيکل بود. محاسني سياه و مويي مجعد داشت. در زمان ايشان اختلافاتي بين بني اميه و بني عباس ايجاد شده بود که تا اندازه اي از تعرض به اهل بيت جلوگيري مي کرد و از طرفي مظلوميت آنان در واقعه کربلا مسلمانان را مجذوب خاندان رسالت مي ساخت. امام در دوران امامت خود با زمامداران اموي همچون وليد بن عبدالملک، سليمان بن عبدالملک، عمر بن عبدالعزيز، يزيد بن عبدالملک و هشام بن عبدالملک معاصر بود و به جز عمر بن عبدالعزيز همه در ستمگري دست کمي از نياکان خود نداشتند و پيوسته براي ايشان مشکلاتي فراهم مي نمودند. از ميان شاگردان امام باقر (ع) ميتوان به فقيهاني بلند مرتبه چون محمد بن مسلم بن رياحي ثقفي کوفي، زرارة بن اعين شيباني کوفي، ابوبصير و بريد بن معاوية العجلي اشاره کرد که امام صادق (ع) درباره آنان مي فرمايد: مکتب و احاديث پدرم را اين چهار نفر زنده کردند. محمد بن مسلم سي هزار حديث و جابر جعفي هفتاد هزار حديث از ايشان فرا گرفتند که همه را آن حضرت از رسول خدا نقل مي نمود. احاديثي که از وي روايت شده فصول عمده فقه شيعه را تشکيل مي دهد. امام باقر (ع) در لحظات آخر عمر خود بر روي کاغذ چنين مرقوم داشتند: مرا در سه جامه کفن کنيد، يکي از آنها همان رداي حبره باشد که با آن نماز جمعه مي خواندم و جامه اي ديگر و پيراهني که دارم. همچنين روايت است که وي در ساعات آخر عمر قسمتي از کفن خود را از پارچه سفيدي که با آن احرام حج بسته بود مشخص نمود.

سخني چند از فرمايشات آن حضرت:
عالِمٌ يَنتَفَعُ بِعِلمِهِ اَفضَلُ مِن سَبعينَ اَلفَ عابِدٍ
عالمي که مردم از دانش او بهره مند شوند از هفتاد هزار عابد برتر است. (اصول کافي)

بَئسَ العَبدُ عَبدٌ يَکُونُ ذاوَجهَينِ وَذالِسانَينِ يُطري اَخاهُ شاهِداً وَ يَاکُلُهُ غائِباً اِن اُعطِيَ حَسَدَهُ وَاِن اِبتُلِيَ خَذَلَهُ
چه بد بنده اي است آن بنده اي که داراي دو رو و دو زبان است در حضور برادرش او را ستايش کند و در پشت سر او از وي بدگويي نمايد، اگر دارا شود بر او رشک برد و اگر گرفتار شود دست از ياري او بردارد. (اصول کافي)

انما يداق الله العباد في الحساب يوم القيامة علي قدر ما اتاهم من العقول في الدنيا
خدا در روز قيامت نسبت به حساب بندگانش به اندازه عقلي که در دنيا به آنها داده است باريک بيني مي کند. (اصول کافي)

مَن صَدَقَ لِسانُهُ زَکا عَمَلُهُ وَمَن حَسُنَت نِيَّتُهُ زيدَ في رِزقِهِ...
هر کس زباني راستگو دارد کردارش پاکيزه خواهد بود و هر کس نيت نيک داشت روزي اش افزون مي باشد... (تحف العقول)

اِنَّ اَشَدَّ الناسِ حَسرَةً يَومَ القِيامَةِ عَبدً وَصَفَ عَدلاً ثُمَّ خالَفَهُ اِلي غَيرِهِ
پر حسرت ترين مردم در روز قيامت بنده اي است که عدلي را وصف کند و خودش خلاف آن را عمل نمايد. (تحف العقول)

مَن عادَ مَريضاً فِي اللهِ لَم يَسأَلِ المَريضُ لِلعائِدِ شَيئاً اِلا اِستَجابَ اللهُ لَهُ
کسي که مريضي را به خاطر خدا عيادت کند در خواست نمي کند مريض براي او چيزي را از خدا مگر اينکه دعاي او را خداوند در حق عيادت کننده مستجاب مي کند. (وسائل الشيعه)

ثَلاثٌ هُنَّ قاصِماتَ الظَّهرِ: رَجُلٌ اِستَکثَرَ عَمَلَهُ وَنَسِيَ ذُنُوبَهُ وَ اُعجِبَ بِرَأيِهِ
سه خصلت است که کمر انسان را مي شکند:
1- کسي که کردار نيک خود را بسيار بداند.
2- کسي که گناهان خود را فراموش کند.
3- کسي که به انديشه و نظر خود بسيار خوش بين باشد. (بحار الانوار)

اِصبِروا عَلي اداء الفَرائضِ، وَ صابِروعَدُوُّکُم ، وَ رابِطو امامَکُمُ المُنتَظَرِِ
صبر کنيد برگزاردن احکام شرع و شکيبايي ورزيد در برابر دشمنتان و آماده و حاضر يراق باشيد براي امامتان که در انتظار او هستيد. (غيبه النعماني، ينابيع الموده)

هيچ يک از شيعان ما زيارت امين الله را نزد قبر يکي از امامان نمي خواند مگر اينکه آن زيارت در نامه اي از نور قرار مي گيرد و به مهر و امضاي پيغمبر مي رسد تا به محضر حضرت قائم تسليم گردد و صاحبش را با بشارت و تحيت و کرامت ملاقات نمايد.

دروغ خرابى ايمان است.

مؤمن، ترسو و حريص و بخيل نمي شود.

حريص بر دنيا همچون كرم ابريشم است كه هر چه پيله را بر خود بيشتر بپيچد بيرون آمدنش مشكلتر مي شود.

همانا خداوند بنده‏ اي را كه دشمن داخل خانه او شود و او با وى مبارزه نكند دشمن دارد.

 با عرض سلام خدمت تمامی دوستان عزیز

 نمی دونم چقدر در مورد کُما اطلاعات دارید . شاید هم می دونید نمی خواهید قبول کنید .

 می دونید وقتی کسی بیماری سخت و لاعلاج داره می ره کُما یعنی چی ؟

 یعنی فقط التماس دعا ، یعنی فقط معجزه...

 بنده مُنکر امید نیستم ولی نمی خوام دروغ بگم یا جام بهترین وبلاگ رو بگیرم

 اگر دو تا دستگاه کم و زیاد کردن  و  آبمیوه دادن از راه گلو  و  ضریب هوشی شش

 نشانگر تغییر و بهبود و هزار چیز دیگه است پس متاسفم برای اونهایی که هنوز معنی کُما

 رو نمی دونن و مطلب می نویسن. 

 بهبود یعنی انتقال به تهران یا بلند شدن از بستر یا...                         التماس دعا 

 می گویند یازدهمین ماه فراغت رسیده ، یازده ماه ...  تو باور می کنی !!!  یعنی من و تو یازده

 ماه است که از هم دوریم !!! دوریم و اینقدر نزدیکیم !!! مگر همین شب پیش نبود که تو برایم

 نوحه از مادر خواندی و من برای تو  وصیت کردم !!!  مگر همین شب پیش نبود که  اشک در

 چشمان زیبایت حلقه زد و با بغض گفتی :   چقدر غریبیم  ...  آی ننه ...  آی ننه ...  آی ننه ...

 گفتم: نگو غریبیم ...  تو غریب نیستی ...  برا خیلی ها عزیزی ...  تا زنده ای مثل مادر غریب

 نمی مونی  ...   اگه بری خیلی ها  دوستت دارند ، خیلی ها  برات گریه می کنند ، خیلی ها  برا

 تشیعت - تدفینت -  مجلست میان ولی من کسی رو ندارم دوسم داشته باشه ، برام گریه کنه...

 تو برام گریه کن ...    غریب مادر منم ، بی کس و یاور منم ...       و تو گریستی برای من...

 حالا می گویند تو غریب تر از گذشته ام کردی !!!  می گویند یازده ماه است که همان خیلی ها

 برای رفتنت گریه کرده اند جز من !!!      به غریبی ام رحم نکردی ؟؟؟ !!!       یازده ماه ...

                                       تا در جهان بود اثر از جای پای تو

                                       تا نغمه ای بود به  فلک از ندای تو

 تا ساغر است و مستی و میخوارگی و عشق            تا مسجد است و بُتکده و دِیر جای تو

 تا هست رنگی از سخن دلپذیر تو                           تا هست بویی از تو و از مُدعای تو

 تا هست واژه ای ز تو در بین واژه ها                     تا هست رونقی ز تو و گفته های تو

                                هرگز نه آنچه در خور عشق است و عاشقی

                                      تا یک نشانه ای نبود از فنای تو

 سخنانت برایم درس بود، درس زندگی، درس آزادی و آزادگی ... در گوشم ماند تا به امروز که

 توانستم زنده باشم و زندگی کنم با آزادی و آزادگی ... :

 " به من اگر خدمتگزار بگویند بهتر از این است که رهبر بگویند. "

                                                                                        خمینی بزرگ (29/4/59)

 " من از آن آخوندها نيستم که دراينجا بنشينم و تسبيح دست بگيرم! من پاپ نيستم که فقط روز

 هاي يکشنبه مراسمي انجام دهم و  بقيه اوقات براي خودم سلطاني باشم و  به امور ديگر کاري

 نداشته باشم!!! "

                                                                                        خمینی بزرگ (21/1/43)

 " انشالله تعالی عمرم را در راه خدای تعالی که خدمت به شما است، به آخر می رسانم ... اکنون

 در اینجا به خدمت ادامه می دهم. در نهضت اسلامی ، خدمت به مردم مسلمان ، مکان یا رنج در

 مکان مطرح نیست ، آنچه مطرح است ملت است ، صدای وجدان است ... آنچه مرا در این مکان

 رنج و درد آور دلخوش می کند، خدمت به شما است. "

                                                           خمینی بزرگ (9 ذی القعده 1398 هجری قمری)

 " اینجانب عمر تالایق خود را برای خدمت به اسلام و ملت شریف، در طبق اخلاص تقدیم می کنم. "

                                                                                       خمینی بزرگ (21/12/58)

 ايام فاطميه اول شروع شد ... ايام شهادت مظلومانه مادر ... اولين فاطميه بي حضور تو ... سال پيش هم

 اين ايام را کنارم بودي. دلت نيامد تنهايم بگذاري در اين ايام بي مادري. حالا چقدر تنهايم بي مادر، بي تو.

 آسمان باريد به حالم در اولين روز اين ايام که چقدر در عزاي مادر تنها بودم ميان مُردگان کنار خاک تو. 

 زمان گذشت و گذشت و گذشت تا دوباره رسيد سر خط ...

 رسيد آنجا که براي اولين و آخرين بار صورت سفيدت را نيلگون ديدم و ... چهل روز تمام در گوشت

 زمزمه کردم: مرو اي دوست، بمان ...

 حال انگار باري ديگر آن روزها را تجربه مي کنم ... آري، چله نشينيمان آغاز شد ...

                             مرو اي دوست

                                                مرو اي دوست

                                                                     مرو از دست من اي يار

                             که منم زنده به بوي تو

                                                          به گل روي تو

                            مرو اي دوست

                                               مرو اي دوست

                                                                  بنشين با من و دل

                            بنشين تا برسم

                                                مگر

                                                       به شب موي تو

                             تو نباشي

                                          چه اميدي

                                                       به دل خسته من

                             تو که خاموشي ،

                                                   بي تو به شام و سحر ،

                                                                               چه کنم

                                                                                         با غم تو

                            مرو اي دوست

                                                مرو اي دوست

                                                                    مرو از دست من اي يار

                             که منم زنده به بوي تو

                                                          به گل روي تو

                             بنشين تا بنشاني نفسي

                                                           آتش دل

                             بنشين تا برسم

                                                 مگر

                                                         به شب موي تو

                             تو نباشي

                                          چه اميدي

                                                        به دل خسته من

                             تو که خاموشي ،

                                                   بي تو به شام و سحر ،

                                                                               چه کنم

                                                                                         با غم تو

                            چه کنم با دل تنها

                                                     که نشد باور من

                            تو و ويراني ،

                                             خاموشي ،

                                                           کوهم اگر ،

                                                                          چه کنم

                                                                                     با غم تو

                     چه کنم با دل تنها

                                             چه کنم با غم دل

                                                                   چه کنم با اين غم

                                                                                           دل من اي دل من

 امروز سالروز ولادت عمه خانمم زينب کبري ست... پارسال تو چنين مناسبتي دست به دامن خانم شدم
 و به بزرگي خودش يه عيدي خيلي بزرگ بهم داد... قدر عيديشو دونستم برام خيلي عزيز بود. اون روز
 بعد يه هفته خانم نگاه سيد رو به من برگردوند ، اگر چه  مات بود ، اگر چه  مستونه تر از هميشه بود
 ولي همين که اين نعمت بزرگ بهم يه بار ديگه داده شد تا بتونم تو چشماي سيد نگاه کنم منو بس بود.
 چشماي اشکالود اون روزاش هنوز جلو نظرمه... بوسه زدم عيدي عمه خانمم رو، بارها و بارها قبل
 از اينکه اين بار براي هميشه بسته بشه... شوق عيدي پارسال منو تا آخر عمر بسه...

 الهی چشم دشمن کور که زهرا دختر آورده               گل زیباتر از زیبا، زخود زیباتر آورده
 الهی چشم دشمن کور واسه اسمش همه در تب         علی میگفت بگو اسمش، خدا میگفت بذار زینب
 الهی چشم دشمن کور بلنده پیشونیش انگار              چشاش بارون مث مادر گهی اندک گهی بسیار
 الهی کور بشه دشمن نداشتن طاقت دیدن                  از این رو یاسمن هاش و به دشت کربلا چیدن
 الهی کور بشه دشمن میون کوچه می دیدن                زمین می خورد اما باز تماشا کرده خندیدن
 الهی کور بشه دشمن به او دشنام می دادن                از آنجا که چو حیدر بود به جان زینب افتادن
 الهی کور بشه دشمن به روی ناقه می بردن               تا پای زخمی اش و دیدن برای طعنه می گفتن
                                    بدو زینب که بر نیزه سر داداشت و بردن